Պոլսի Հայրիկեաններեն

Կը’սեն որ արեւտմահայերէնը մեռնող լեզուներուն թիւի մէջ է։ Կը մտածեմ՝ չանցնի՞մ արեւմտահայերէնու։ Եւ հայրական (Պոլսի յայտնի Հայրիկեաններեն), եւ մայրական (Հայոց Ձորի Կռեյեան-Աբրահամեան եւ Վանի Աճեմենց տոհմեն) կողմէ արեւմտահայ եմ։ Դասականի անցած եմ աւելի քան տասնհինգ տարի առաջ։ Թէրեւս արեւմտահայերէնի կեանքը քանի մը օր ալ ես երկնցնեմ. չէ նէ թուրքերունն հաւասար հայերս հայկական արժեքային համակարգին հերը կ’անիծինք։ Անգամ հայրենասիրութիւնից խօսողները չեն գիտակցէր, որ իրենք անձնապէս բան ունին ընելու։ Տեսեք, ամբողջ ազգի մէ մէջ մեծ հայագէտ Իշխանեանի յորդորը լսեցաւ մի քանի տասնեակ մարդ միայն։ Յովհաննէս Թումանեանի, Աճառեանի կամ Մալխասեանցի օրինակի հեկեւելու փոխարէն բոլշեւիկեան հակաազգային ու հակագիտական ուղղագրութեամբ կը գրեն ու թէ հարցնիս, իրենց հայ կը սեպեն։ Որպէս առաջին քայլ այս գրածս դարձնեմ արեւմտահայերէն։