Ամեն ինչ լաւ էր շնորհանդէսում

Ամեն ինչ լաւ էր շնորհանդէսում։ Ինչ մեծ պատիւ է հանդիսաւար ունենալ Խաչիկ Մանուկեանին, բանախօսներ Դաւիթ Գասպարեանին, Լեւոն Բաղդասարեանին, Արման Աւանիսեանին, Լուսինէ Աւետիսեանին, ինչպէս նաեւ միւս կարճ ելոյթ ունեցողներին… Ափսօս որոշ սիրելի մարդիկ չկարողացան ներկայ լինել։ (Եւ ողորմելիաբար բացակայում էին էժանագին արժեքների սպասարկու, ծախու լրատուամիջոցները։ Միակ բացառութիւնն «Առաւօտն» էր)։ Մեծ

շնորհակալութիւն դասական երաժշտութեամբ հանդէսը գեղեցկացրած քառեակին (Արմենն ու իր ընկերները) եւ Մելիք Ստեփանեանին այդ մտահաղացման համար։ Միակ բանը, որը մի քիչ անհարմարաւետութեան զգացում էր առաջացնում (եւ է) այն էր, որ եւ հանիսութեան եւ յաջորդած խնջոյքի ժամանակ գրքից աւելի գրքի հեղինակի մասին էր խօսւում։ Այդպէս յաջորդ գիրքն աշխարհ բերելն անիմաստ կը դառնայ… Ինձ թւում է, այս գիրքն ինքը իր պարունակած տեղեկատուութեամբ երեւոյթ է… Ու դա է կարեւորը։