էս կարգի կատակներ էս վերջերս շատ եմ արել ու նաև նախանձել եմ Շահնենին, որ դեռ դպրոցական է, բայց մի տեսակ էս մեծ մարդուն աշակերտի կարգավիճակում չէի պատկերացնում, մի տեսակ խորթ բան կար, քանի որ էնքան հասուն է, որ կարող է տարեցներին կյանքի դպրոցից խորհուրդներ տալ, ու դեռ դպրոցական….

Շնորհավորում եմ խենթ ջան, քեզ խորհուրդներ չունեմ տալու, քեզնից եմ հաճախ խորհուրդներ լսում…

Մի ցանկություն ունեմ, որ համալսարան ընդունվես, լավ սովորես, կամքիդ գումարվի մասնագիտական նորանոր կարողություններ, Հայաստանին հաղորդես ազատության զգացողության քո բաժինը, գիտակցությամբդ վեր բարձրացնես հազարավոր քաղաքացիական շիվերի…

Այսօր գնացի նոր կանգնեցված Նժդեհի արձանը գնահատելու քանդակագործության և հերոսի մարդկային առանձնահատկությունների շեշտադրման ու համադրման առումով։ Որպես առանձին վերցված արձան բավականին գեղեցիկ արձան էր, սակայն ոչ մի նմանություն չտեսա Նժդեհի հետ։ Արձանի դիմագծերն ավելի շատ Պյոտր 1-ին էին հիշեցնում։ Անհասկանալի է, թե ինչպես են այս արձանը հավանության արժանացրել, եթե այն Նժդեհին անգամ նման չի։ Ժամանակն է Հայաստանում հասարակական մտածողության մեջ լուրջ բեկում մտցնել այն առումով, որ զինվորական գործի լավ

Առաջին նախագահ Պետրոսյան Լևոնը ասումա արխաին եղեք դեռ այնպիսի դեպ չի եղել, որ ՄԱԿ-ում գրանցված պետությունը վերանա, դադարի գոյությություն ունենալ։ Այո ճիշտ է այդպիսի նախադեպ չի եղել, բայց դա բոլորովին չի նշանակում որ չի կարող լինել, եթե այդ պետության կենսունակության պայմանները օբեկտիվ անբավարար են և դրան էլ դեռ գումարվում է ապաշնոր ղեկավարների կառավարումը։ Օրինակ ՀՀ-ն ոչ ելք ունի ծով, ոչ այդ 29 հազար քառ/կմ է իրենից մի երևելի հողեր ներայացնում, կիսաանապատային, սար ու քար, ինքնաթիռից որ նայում էս լուսնի տեսարանա ամայի, լավ հիմա կասեք Իզրաելն էլ յաման գիտի բնություն չունի և ճիշտ կլինեք, բացառությամբ այն որ ծով ունի, բայց ամենակարևորը ի

Շրջանավարտներ ջա՜ն, քիչ մնաց, շատ քիչ։ Կքնենք կզարթնենք, կգնանք դպրոց, կունենանք վերջին զանգի միջոցառում, որից հետո էլ ինձ թվում է մեծ դժվարությամբ հրաժեշտ կտանք մեր տնօրենին, փոխտնօրեններին, ուսուցիչներին և դպրոցին։ Հետո ինչ, որ հիմա սենց երջանիկ ենք, ասելով,- <<Աա, հազիվ պրծանք էս դպրոցից>>։ Վստահ եմ, որ հիշելու ու կարոտելու ենք մեր դասատուներին, իրենց սերը մեր իսկ նկատմամբ, իրենց սովորեցրած առաջին քայլերը, իրենց կողմից դրված բարձր գնահատականները-ուղղակի ոչնչի դիմաց, իրենց երբեմնի զայրույթը, իրենց…..վերջապես չեմ կարող չշեշտել, իրենց այդքան տարիների ընթացքում կրկնվող, ու բոլորիս համար հայտնի դարձած արտահայտություննե՜րը` <<Տետրիդ, օրագրիդ փոխարեն գլուխդ տանը թողնեիր>>, <<Զանգը ուսուցիչների համար է, ոչ թե ձեզ>>, <<Քանի՞ բացակա ունենք այսօր>>, <<Այսօրվա մեր դասն է. . . .>>, <<Դպրոցը ձեր երկրորդ տունն է, իսկ ուսուցիչները, ձեր երկրորդ մայրերն են>>, և այլն։ Շատ եմ կարոտելու։ Ցանկանում եմ նաև մեզ, բոլորիս մաղթել անսահման հաջողություններ մեր հետագա ուսումնական կյանքում։ Թող, որ բոլորս ընդունվենք մեր նախընտրած ուսումնական հաստատությունները, այնուհետև դառնանք կյանքում պիտանի ու լավ մարդ։ Քննություններին մեզ հաջողություն ու համբերություն։

Ամեն բան տեղի էր ունեցել հետեւեալ կերպ։ Սովորական կալանաւորական «էտապ»-ով Պոտմայի բաշխիչ բանտ հասած Ազատը եւ կալանաժամկետն աւարտող Բորիսը յայտնւում են նոյն խցում։ Կալանաւորական կեանքի արդէն մեծ փորձ ունեցող Բորիսը Ազատի հետ մի փոքր զրուցելուց յետոյ զգում է, որ պինդ մարդու հետ գործ ունի եւ որոշում է օգտակար լինել իր փորձով։ «Մորդովիայում երեք քաղաքական ճամբար կայ,-բացատրում է Ազատին,-Դրանցից մէկում երկու հայ կայ Ռազմիկ՝ Լենինի նկարի գործով եւ Արարատ, միւսում՝ Ռազմիկ, ով չորս տարուայ է դատապարտուած եւ երրորդում Պարոյրը, ում ես ճանաչում եմ առաջին կալանքից։ Այսօր-վաղը քեզ հետ զրուցելու են ու որոշեն, թէ քեզ որ ճամբար կարելի է տանել։ Դու ու՞մ մօտ կուզէիր գնալ»։ Ազատն անկեղծօրէն պատասխանում է՝«Պարոյրի»։ «Իսկ միւս երեքը քեզ հետ կապ ունե՞ն»։ «Արարատը՝ ոչ, իսկ Ռազմիկները իմ գործով են դատուած»։ «Դուք դատարանում ինչպէ՞ս եք ձեզ պահել։ Ընդունե՞լ եք, որ մեղաւոր եք»։ «Ոչ,-պատասխանում է Ազատը,-Երեքս էլ մինչեւ վերջ իրենց ենք մեղաւոր յայտարարել»։ «Լաւ է,- մտմտացել է Բորիսը եւ

Մինչև Էրդողանի իշխանության գալը Թուրքիան բավականին կայացած պետություն էր: Իհարկե ոչ ամբողջությամբ, բայց այնուամենայնիվ իշխանությունների տարանջատման և հավասարակշռման սկբունքները պահպանվում էին, պետական ինստիտուտները կարողանում էին որոշակի կայունություն ապահովել: Բայց ներկայումս կարծես թե վերոհիշյալ քիչ թե շատ նորմալ համակարգը աստիճանաբար փոշիացվում է: Անհատի պաշտամունքի և հասարակության տոտալ վերահսկողության տարրեր են նկատվում:

Ռուսամետների միֆը այն ա, որ ռուսները գժվում են հայերի համար, իսկ արևմտամետների միֆը այն ա, որ Արևմուտքն ա գժվում հայերի համար, իսկ իրականության մեջ ռուսամետություն կամ արևմտամետություն քարոզողները իրար արժանի իդոտներ են: Ոչ մի պետություն երբեք չի շարժվում այլ ազգի շահերով, այլ շարժվում է միմիայն իր շահերով՝ իսկ թե կարողանում կամ չես կարողանում այս կամ այն պետությանը պարտադրել քո քաղաքականությունը, դա հենց կախված ա քեզանից: Իսկ հայերը այդ ուղությամբ աշխատել, քրտնել ու տանջվել չեն սիրում: Հույս ունեն, որ վսյո ժե հայության փրկիչ կա,

Էդմոնանիկոլյան կեղծ լուսավորիչներ և ինստիտուցիոնալներ Հիմա կասեք ո՞վ մնաց,մնաց Հայկական վերածնունդը, ով թեև տեղավորվում է խաղի կանոնների մեջ,իրեն սպասարկող հեռուստատեսությամբ գովազդում է իր պատգամավորներին միայն բայց դրսևորում է քիչ թե շատ անկախ ձեռագիր և մի քանի պատգամավորներ, ովքեր դեռ պիտի ապացուցեն, որ լուրջ գործի ընդունակ են։ Ցավոք, այսպիսինն է այսօրվա ԱԺ կոչվածը և

Արցախյան առաջին պատերազմում Լելե Տեպեյի բարձունքների համար հայկական կողմը տվել է մոտ 400 զոհ, ապրիլյան 4-օրյա պատերազմում դրա համար իրենց կյանքն են տվել մի քանի տասնյակ երիտասարդներ, իսկ այսօր Սերժ Սարգսյանը հայտարարում է, թե դրանք «ռազմավարական կամ մարտավարական նշանակություն» չունեն: Բա եթե չունեն, ապա ինչի համար հայկական կողմը և այն ժամանակ և հիմա տվել է այդքան զոհ: Մի անգամից տաշի-տուիշի պարելով հանձնեիք պրծնեիք: Ընդ որում որպեսզի վաղը «տուֆտա» տարածքների համար այսքան զոհեր անտեղի չտանք, կխնդրեմ գլխանց

Ազգային բառն այսուհետ պետք է հանել Ազգային ժողովի մասին խոսելիս, քանզի կա ՀՀԿ և կեղծ ընդդիմություն, բացառությամբ մի քանի անձանց, ովքեր ոչ մի էական դերակատարություն չունեն։ Ազգայինի փոխարեն կա 300000 դրամի համար կյանքի ու մահվան կռիվ տվող մեծապատիվ մուրացկանների մի խումբ, մարդիկ, ովքեր իբր կոալիցիայի մաս չեն, բայց ՀՅԴ-ից ավելի կոալիցիոն են իրենց գործելաոճով։ Այս ժողովը մի խումբ է, որտեղ յուրաքանրյուրն աշխատում է անել հնարավորը ամսական իր 300000-ը չկորցնելու համար, քանզի այդ ժողովից դուրս նրանք այլ տեղում դրսևորվելու ունակ չեն։ Ահա այս

Top