Հիւանդանոցը եւ դրան յաջորդող շրջանը հագեցած էին իրադարձութիւններով։ Այնքան հագեցած ու հետաքրքրական, որ ես մի ամբողջ գիրք գրեցի «17-րդ ճամբարի վերջին օրերը» վերնագրով։ Աւելի քան 200 մանրատառ ձեռագիր էջ էր… Հիմա սակայն միայն այն կը նշեմ, որ ինձ 17-րդ ճամբարից տեղափոխեցին Բարաշեւոյի 3-5 ճամբարը։ Մինչ այդ մենք մի հեռագիր

Ես մշտապէս նրան դիմել եմ իր ասած Էդիկ անունով, այդ պատճառով գրաւոր խօսքումս էլ ոչ թէ Էդուարդ եմ գրում, այլ նոյն Էդիկ անունը։ Նա ասում էր, որ Ելենայ Բոներն իրենց ասել է, որ շուտով Հայաստանից երկու լաւ մարդկանց են բերելու իրենց մօտ՝ յատուկ ճամբար, եւ իրենք սպասել են, բայց յետոյ իմացել են, որ մեզ կրկին խիստ ռեժիմի են դատապարտել։ Մենք շատ արագ մտերմացանք։ Ինձնից տաս տարով մեծ էր եւ անչափ հարուստ իր կենսափորձով։ Առաջին անգամ նա

Շնորհակալ եմ Աննային նյութի հեղինակման և Հետքին՝ վերջինիս հրապարակման համար։ Անդրանիկի ընտանիքի խնդիրները բազմաշերտ են՝ բնակարանային, կենցաղային, ֆինանսական և սոցիալ-կրթական։ Մի շարք բարերարներ արդեն արձագանքել են խնդրին, «Հայրենասեր» / Hayrenaserը նույնպես այցելել և դրամական նվիրատվություն է կատարել հերոսի ընտանիքին, կա նաև պետական ջանադրանք (Artak ջան, քեզ նույնպես շնորհակալ եմ արածդ և անելիք գործիդ համար), ու վստահ եմ, որ համատեղ ջանքերով հնարավոր կլինի լուծում տալ ընտանիքի առաջ ծառացած բազմախումբ խնդիրներին։

Հարգելի Արշակ,հարկերի վճարման մասին քո մեկնաբանությունը լրիվ միամիտ անտեղյակություն է,ֆիզիկական անձանց նկատմամբ հարկերը ահռելի են և հավաքագրումը մոտ է 100 տոկոսի և ձեզ խորհուրդ կտամ անծանոթ բնագավառներից կարծիքներ չգրել,իսկ եթե խուսափում են հարկերից ձեզ մի օրինակ բերեմ ,եթե դուք 1974 թվ հետո ծնված գործարար եք մեր խեղճ երկիր հազար դոլարի ապրանք ներմուծելուց հետո սահմանի վրա վճարելու եք 35 տոկոս,վաճառքի գումարից

Ազգային անկախաութիւնից դուրս իբր ազգանպաստ բոլոր ճիգերն ու գործերը ժամանակաւոր եւ շատ յաճախ ժամանակավրէպ բաներ են։ Հայաստանն ու հայութիւնն այսօր երկու հիմնական խնդիրներ ունեն՝ անկախութիւն եւ ինքնորոշում։ Այլ խօսքով Անկախ ու Ազատ Հայաստան։ Առաջարկ կայ ստեղծել անկախականների համաշխարհային միաւորում (ԱՀՄ)… Կարծում եմ դրա համար լաւ հենք կարող է հանդիսանալ ՄՏԱՒՈՐԱԿԱՆՆԵՐԻ ԱՆԿԱԽՈՒԹԻՒՆ ՄԻԱՒՈՐՈՄՒԸ։ Այս միաւորման մէջ՝ ԱՀՄ, պիտի միաւորուեն բոլոր անկախականներն անկախ այլ հարցերում ունեցած իրենց տարաձայնութիւններից։

Դա ապրիլի վերջին էր կամ մայիսի սկզբին։ Ճանապարհը երկար չտեւեց. նախ կալանաւորատար «սեւ ագռաւ»-ով տարան Եաւաս կայարան, այնտեղից կալանաւորատար վագոնով հասցրին Պոտմա կայարան։ Մէկ կամ երկու օր անց դարձեալ գնացքով հասցրին Սարանսկ, որտեղից պահակախումբը ինձ տարաւ Մորդովական ինքնավար սովետական սոցիալիստական հանրապետութիւն կոչուող վարչական միաւորի մայրաքաղաքի՝ Սարանսկի ՊԱԿ-ի »քննչական մեկուսարան» կոչուած բանտ։ Ճամբարից, մանաւանդ, պարտադիր հարկադիր աշխատանքային պայմաններից յետոյ ՊԱԿ-ի քննչական մեկուսարանը հանգստեան տուն էր։ Ճիշտ է չորս պատերի մէջ ես, բայց չկան ստուգումներ, կեղծ մարզանք ու քաղպարապմունք,

Դաշնակները պետության մասին են հիշել, հիշել են որ պետություն ունեն, որը գուցե միայն ՀՀԿ֊ի հետ կիսվելու համար չի: և գտել են դա իրենցից բացի էլի դավաճան, ընդ որում փաստորեն դավաճանում Ռուսաստանը չի, որը մամուլում հրապարակում էր մատակարարվող զենքի տեսականին և քանակը, Ռուսաստանի հատուկ ծառայությունները չեն, որոնք պատերազմի օրերին չգիտես ինչու հայտնվել էին առաջնագծում, դավաճանում հարձակման մասին տեղյակ ու ոչինչ չարած հրամանատարները չեն,

Ես լավատես եմ ու հոգնել եմ լացկան, «վայ մեր մահը եկել է» անիմաստ ու անպտուղ մեկնաբանություններից ու հոդվածներից: Եթե այս 25 տարում լացելով ու բողոքելով մի բան են փոխել աչքս մտցրեք: Ես լավատես դարձա տեսնելով այս լուսավոր նոր սերունդը, որի մեջ էլ տեսնում եմ մեր փրկությունը: Ես լավատես եմ, քանի որ հենց իմ ապագայի հանդեպ հավատը կոտրելով են ուզում երկիրս քանդել թե դիմադիրները թե ընդդիմադիրները…Ամեն փաստ ,որ ապագայում կoգնի խուսափել զոհերից ,դասեր

Թէ այդ պատժաբանտի հինգ ամիսների՝ 1975 թ.-ի օգոստոսից մինչեւ 1976 թ. Փետրուար, ընթացքում քանի անգամ ինձ պատժախուց տեղափոխեցին եւ արդեօ՞ք տեղափոխեցին, չեմ կարող ասել։ Որեւէ փաստաթուղթ, գրութիւն կամ յիշատակում չունեմ։ Վաւերագրական նիւթերի բացակայութիւնը ինձ հարկադրում է խորանալ այլ աղբիւրներում եւ այդ ճանապարհին առաջին անգամ ընթերցեցի դեռեւս 1984 թ.-ին Սերգեյ Սոլդատովի Լոնդոնում հրատարակած ՎԵՐԱԾՆՆԴԻ ՓԱՅԼԱՏԱԿՈՒՄՆԵՐԸ գիրքը։ Սերգեյը իմ բանտային ընկերներից էր, ինձ համար ծանր փուլում ինձ աջակցած՝ իրեն Ազգային միացեալ կուսակցութեան համակիր անդամ ազդարարած քաղկալանաւորներից։ Էստոնիայում բնակուող ռուս էր։

Ընտանիք պահելու պատրվակով պետություն քանդողները թող վստահ լինեն, որ մի օր իրենց քանդած պետության մեջ, իրենց ընտանիքը փուլ է գալու հենց իրենց գլխին, որովհետև չի կարող ապահով ընտանիք լինել անապահով երկրում, եթե ուզում եք փաստերով խոսեմ? Կարող եմ արդեն տասնյակ օրինակներ բերել: Սպասեք ձեր հերթին: Եթե անձամբ իրենց գլխին չքանդվի, նրանց սերունդների գլխին հաստատ քանդվելու է: Որպես կանոն նման կերպով (պետության ապագայի և ապագա սերունդների հաշվին) հարստացողների ամենաուշը երրորդ սերունդը դառնում է ոչ ու փուչ, եղած` սեփական քրտինքով չվաստակած,

Top